View source for Od świętości Kościoła do świętości Opus Dei

Św. Josemaría był głęboko przekonany, że 2 października 1928 r. doznał boskiego objawienia. Dzieło miało powstać na rozkaz samego Boga – stąd jego nazwa: Opus Dei (''Dzieło Boże)''. Organizacja została uznana przez Watykan, a w 1982 r. uzyskała status prałatury personalnej.

:''Katechizm Prałatury Świętego Krzyża i Opus Dei to wyjaśnienie tego, co znajduje się w statutach prałatury, aby ułatwić wiernym Opus Dei znajomość szczegółowego prawa i ducha prałatury<ref>''Katechizm Prałatury Świętego Krzyża i Opus Dei'' (edycja z roku 2003), nr 349.</ref>''.

:''Normy prałatury muszą być traktowane jako święte, nietykalne i wieczne<ref>''Katechizm Prałatury Świętego Krzyża i Opus Dei'' (edycja z roku 2003), nr 354.</ref>.''

Opus Dei uznało, że forma prawna prałatury personalnej jest równoważna diecezji. Organizacja uważa się za część struktury hierarchicznej Kościoła katolickiego i przypisuje sobie cechy samego Kościoła: świętość, nietykalność i wieczność.

Przywódcy Dzieła są tak głęboko przekonani, że organizacja powstała z woli samego Boga, że stawiają siebie wyżej niż władze Watykanu i nie akceptują w pełni statusu, jaki nadał im Kościół. Tymczasem prałatury personalne są tylko formą ruchu stowarzyszeniowego i nie wchodzą w skład struktury hierarchicznej Kościoła.

Dyrektorzy Opus Dei nie podporządkowują się decyzji Watykanu, zgodnie z którą do organizacji mogą należeć jedynie księża. Żeby to zrozumieć, wystarczy przeczytać odpowiedni fragment ''Kodeksu Prawa Kanonicznego, ''zawierający definicję prałatury personalnej:

:''Kan. 294 – Stolica Apostolska [...] może erygować prałatury personalne, złożone z prezbiterów i diakonów duchowieństwa diecezjalnego.''

:''Kan. 296 – Na podstawie umowy zawartej z prałaturą, świeccy mogą się poświęcić dziełom apostolskim prałatury personalnej.''

Tak więc księża mogą należeć do prałatur, a świeccy jedynie współpracują z nimi na podstawie luźnej umowy. Tymczasem Dzieło uczy swoich członków, że umowa o członkostwo pociąga za sobą takie same zobowiązania jak sakrament małżeństwa lub kapłaństwa. Jest to całkowicie błędne!

Innym nadużyciem jest utożsamianie woli Bożej z wolą dyrektorów. Posłuszeństwo zakonne nie zakłada, że przełożony ma rację, natomiast w Opus Dei dyrektor ma zawsze rację, ponieważ (rzekomo) jest żywym głosem Boga:

:''Duch Dzieła sprawia, że jego członkowie mają do dyrektorów stosunek  jednocześnie braterski i synowski, wolny od obaw i podejrzliwości, gdyż Dzieło przekonuje ich, że dyrektorzy reprezentują samego Boga.<ref>''Katechizm Prałatury Świętego Krzyża i Opus Dei'' (edycja z roku 2003), nr 151.</ref>''

:''Rady udzielane przez kierownika duchowego mają zazwyczaj formę wskazówek lub sugestii, ale ten, kto je otrzymuje, musi przyjąć je tak, „jakby pochodziły od samego Jezusa Chrystusa, Pana Naszego. <ref>''Doświadczenia o sposobie prowadzenia rozmów braterskich'', 19.03.2001, s. 12 i 49.</ref>''

:''Nie możemy zapominać, że miejsce, w którym jesteśmy najbardziej skuteczni, to miejsce wyznaczone nam przez dyrektorów. Taka jest wola Boża.<ref>Św. Josemaría, ''Instrukcja'', 3.05.1936, nr 10.</ref>''

W kontakcie ze swoim kierownikiem duchowym członek Dzieła powinien mieć świadomość, że obcuje z samym Bogiem. Musi bez szemrania przyjmować wszystkie wydane przez niego polecenia i sugestie.

Równie kontrowersyjny jest kult samego założyciela. Chrześcijanie starają się naśladować Jezusa, jednak członków Opus Dei uczy się, że powinni naśladować św. Josemaríę:

:''We wszystkim mamy działać tak, jakby to czynił Nasz Ojciec, św. Josemaría.<ref>Rozważanie ''Upodabniać się do Naszego Ojca'', ''Crónica'', VI.1985, s. 590-596.</ref>''

:''Matko, spraw, żebyśmy się coraz bardziej upodabniali do Naszego Ojca. W ten sposób będziemy twoimi dobrymi synami.<ref>Don Alvaro, spotkanie 26.06.1977, ''Crónica'', 1977, s. 763.</ref>''

Ktoś mógłby pomyśleć, że kult założyciela jest pomysłem jego zagorzałych zwolenników. Nic podobnego! Sam św. Josemaría uważał siebie za żywy głos Boga:

:''„Bóg rozliczy was, jeżeli nie będziecie wykonywać moich poleceń. Przez moje usta mówi do was w szczególny sposób Jezus Chrystus.”<ref>Św. Josemaría, rozważanie ''Dobry pasterz'', 12.03.1961.</ref>''

:''„Jeżeli nie podążacie za moją myślą i nie idziecie drogą, którą wskazuje moje serce, oznacza to, że zgubiliście drogę, że zgubiliście Chrystusa.”<ref>Św. Josemaría, ''Medytacje IV'', p. 354.</ref>''

Don Alvaro, pierwszy następca Josemaríi, jeszcze mocniej utożsamiał naśladowanie Chrystusa z naśladowaniem założyciela:

:''Pozwolimy działać Naszemu Ojcu, jeżeli będziemy umacniać w sobie postawę uległości wobec Ducha Świętego, co objawia się tym, że pozwalamy dyrektorom sobą kierować, że dobrze przyjmujemy upomnienia braterskie i otwieramy szczerze serce na kierownictwo duchowe. W ten sposób łaska Boża wpływa jak rzeka do naszej duszy i przekształca nas w Opus Dei. Jeżeli będziemy mu wierni, gdy przypatrzymy się sobie w lustrze rachunku sumienia, nie zobaczymy nędznego człowieka, ale oblicze naszego wzoru – Jezusa Chrystusa i również oblicze Naszego Ojca.<ref>Don Alvaro, spotkanie 26.06.1977, ''Crónica'', 1977, s. 763.</ref>''

Nie wiadomo już, czy działa w nas Duch Święty, czy raczej duch założyciela.  Raz jeszcze można zadać sobie pytanie: Czy Opus Dei jest organizacją chrześcijańską, czy klasyczną sektą?


----


<references/>



<div align="center">
{| class="wikitable" style="width: 80%;"
! align="left" | Poprzedni rozdział
! align="center" | Spis treści
! align="right" | Następny rozdział
|-
| style="width:35%; text-align:left;" | [[Nadużycia w kierownictwie duchowym]]
| align="center" | [[Byłem w Opus Dei - Fakty, świadectwa, dokumenty]]
| style="width:35%; text-align:right;" | [[Manipulacja pojęciem powołania]]
|}</div>

[[Category:Bruno]]
[[Category:Artykuły]]